سکوت

حرف خاصی برای گفتن نیست.گاهی اوقات سکوت بهتر از هر حرفیه.سکوتی که سرشار از ناگفته هاست.ناگفته هایی که دیگه نه حسی برای گفتنشون هست و نه شوقی برای نوشتنشون.

هستم مثل همه.درس می خونم زندگی می کنم و خدارو شکر سلامتم و خوشحال.

پی نوشت:یک سری از دوستان من چند وقتیه پیداشون نیست. درسا و پرستوی مهاجر

نمی دونم اینجا رو می خونید یا نه اما اگه می خونید یه خبری از خودتون به من بدید.

 

/ 2 نظر / 2 بازدید
مارال

خدا رو شکر که خوشحالی همین می ارزه...

دزیره

از اینکه نگرانم بودی ممنونم دوست خوب...